Zasada segregacji interfejsów (Interface Segregation Principle, ISP) to czwarta z zasad SOLID. Zaleca, aby klasy nie były zmuszane do implementowania metod, których nie potrzebują. Lepiej podzielić duży interfejs na kilka mniejszych, dopasowanych do ról klientów.
Przykład naruszenia
Interfejs Urzadzenie z metodami drukuj(), skanuj() i faksuj() zmusza prostą drukarkę do zaimplementowania skanowania i faksu, np. przez rzucenie wyjątku. Podział na Drukarka, Skaner i Faks pozwala klasom implementować tylko to, co faktycznie robią.
Korzyści
Klienci zależą wyłącznie od metod, z których korzystają, więc zmiana nieistotnej dla nich metody ich nie dotyczy. Zmniejsza to sprzężenie i ułatwia tworzenie atrap w testach.
Uwagi
Zbyt drobny podział prowadzi do mnożenia interfejsów jednometodowych. Granice wyznacza się według rzeczywistych ról użytkowników interfejsu.
Przykład w kodzie aplikacji webowej
Interfejs repozytorium z metodami odczytu i zapisu zmusza usługę raportującą, która tylko czyta dane, do zależności od operacji zapisu. Podział na interfejsy tylko do odczytu i do zapisu sprawia, że raporty nie mogą przypadkiem zmieniać danych, a testy wymagają mniejszych atrap. Zasada dotyczy również funkcji i modułów: przekazuj im tylko te dane i operacje, których naprawdę potrzebują.
Ma to bezpośredni związek z praktykami, na których opiera się pisanie czytelnego i zrozumiałego kodu.
Zobacz w praktyce
Clean Code - jak pisać czytelny i zrozumiały kod
Jak zmierzyć i spłacać dług technologiczny w projekcie
Overengineering w stronach internetowych Powiązane pojęcia
Wszystkie hasła z kategorii Programowanie i wzorce projektowe